المسيء برحسب قاعده بايد ده عدد حساب شود ، كه معهود در اعتبار حساب ابجد بكتابت است نه تلفظ ، و اينجا همزه كه بر بالاى ياء نوشته حساب شده . * ( 546 - تولد داورى ، شاعر شيرازى ) * وى مرحوم ميرزا محمد فرزند سيم درياى فضل و كمال مرحوم وصال شاعر شيرازى است كه در جلد اول ( سال 1197 ش 33 ) گذشت ، و خود در كمالات خانوادهء جليله وصاليه داراى بهرى تمام و خصوصا در علوم ادبيه و خط شكسته و نستعليق و نقاشى استادى زبردست بوده ، و همانا در اين سال بنص « فارسنامه ، گفتار 2 : 69 » متولد شده و آنجا فرمايد كه اشعار آبدارش از اندازهء توصيف بيرون و ديوان اشعارش نزديك بپانزده هزار بيت مدون است ، از روى انصاف از آن زمان كه آغاز شعرسرايى شده تاكنون هيچ شاعرى را چنين طبعى قادر و سخنى عذب و سلس نبوده و به اين سلاست و روانى و فصاحت كسى سخن نگفته ، و بيشتر آنها را از استادان فن بهتر فرموده ، غزليات و قطعات و مراثى و منشآت و رسائل و مثنويات بهر وزن خاصه بر سبك شاهنامه حكيم فردوسى ( عليه‌الرحمه ) همه را نيكو گفته ، انتهى . و او علاوه بر « ديوان اشعارى » كه دارد كتابى هم در « معانى و بديع » تأليف كرده . و بالاخره پس از مدت چهل و پنج سال عمر ، در سنه هزار و دويست و هشتاد و سه بجنان جاويدان خراميده و در نزد پدر دفن شد . و از وى خلفى جز هنر نماند ، گرچه او دختر ميرزا مهدى پسر عم حاجى ميرزا على اكبر قوام الملك را تزويج كرده و از وى پسرى بنام جلال ( يا بنا بمرقومات « خاندان وصال » جمال ) پديد آمد لكن چندى نگذشت كه روزگار وى را از دستش برد . و تاريخ وفات او بطور مرقوم نص « فارسنامه » و « طرائق » و « گلشن وصال » است ، ليكن در « آثار عجم » در سنه 1284 نوشته ، و دو ماده تاريخ كه در « گلشن وصال » از اشعار برادرش وقار درباره او نقل كرده ، يكى عربى و ديگر فارسى ؛ عربى آن 1283 و فارسى 1284 مىشود ، و آنها اين است :